بازگشت

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 

 چکیده مقالات  

 

 

دوربین من و آندلس

بیژن شکرریز

هیأت علمی دانشگاه تهران، مستندساز، عکاس

نگاه هر فرد انسانی با عدسی چشم هایش نسبت به فضا های اطرافش از دیگر افراد متفاوت می باشد و شاید بتوان به جرأت گفت نگاه یک عکاس متفاوت تر از بقیه به زشتی و زیبایی ست. وقتی من مستند ساز و عکاس پشت دوربین قرار می گیرم این واقعیت خود نمایی میکند که با نگاه فکر و اندیشه هنری با سوژه برخورد کنم. به خصوص زمانی که در فضایی قرار می گیری که  بخشی از تاریخ دوران گذشته زندگی‌ات  در آن رقم خورده، و اعتقادات و ریشه باورهای تو در آن جاریست. پیوندی از اعتقاد، هنر، رنگ، معماری، موسیقی و... حتی ملودهای آهنگین گذشته های تو در آن فضا جاریست، فضایی به نام "آندلس". آندلس گذر گاه مسلمانان یا عنوانی که خود من برای مجموعه مستندی که ساختم"آندلس شکوه بی پایان"که عنوان آخرین نمایشگاه عکس هایم همین بود.

برای منِ عکاس که سفرهای زیادی کرده ام و روزهایی از ایام روزگار عمرم را با دوربین هایم گذارندهام، کویر، دشت، جنگل، بیابان و در میان ساخته های معماری کهن و مدرن، در میان نگاه های آدم هایی با رنگ و لباس و سنت های گوناگون، ولی در سرزمین آندلس، سرزمینی با پیوندهای اعتقادی و دینی، سرزمینی از گذشته های آشنا؛ سرزمین آندلس. نه تنها برای من بلکه برای دوربین ها و لنزهای من هم فضای نا آشنایی نبود. مهمتر از همه از دریچه چشمم ساختارهای معماری مختلفی که با هم ترکیب شده اند، ترکیبی از جنس معماری اسلامی با تلفیقی از معماری اروپایی یا بهتر بگویم: ترکیب معماری سنتی اسلامی و معماری مدرن غربی، این دو جنس معماری هم چون دو رقصنده از دو فرهنگ دو لباس جور واجور دست در دست هم با ملودی آهنگینی که آن هم ترکیبی از مقام های موسیقی از دو سرزمین است، رقصنان در هم تنیدهاند...

 
 
 
 
 
 
 

Info@AlAndalus2015.ir